Ndodhitë e rralla të Islam Seferit.

Ndodhitë e rralla të Islam Seferit.
Nga Marsida T. Najdeni
12 janar 2019

Rastësisht gjeta një poezi timen mjaft modeste, të cilën e kisha shkruar për Islam Seferin, mikun e gjyshit tim, Bahri Tufina. Poezia daton 2 shtator 2014. Kisha dëgjuar histori të ndryshme heroike për Islamin në shtëpi. Deri diku më dukeshin si legjenda.

Për Islam Seferi
Rininë s’e jetove dot
prej bukuris burrnore
dhe mendjes fillhollë
nën rrenat e telave gjakatarë.
Tela që moren jetë
dhe prenë ëndrra në mes
e afshet rinore zbehnë.
Tela që madhështinë zgjuan
tek ti intelektual soji,
pa fjalë, pa ojna, pa ofshima,
vepra jote më e madhe kryenaltsia!

Dhe vërtetë Islami kreu 22 vite burgim me kokën lart dhe pse ishte viktimë politike. Kurrë nuk u lëkund nga besimet e veta. Kurrë nuk ndryshoi vetveten sepse ashtu qe sistemi. Kurrë dhe kurrë nuk u bë “lal e tat” me djajtë e kuq. Gjyshi tregonte sesi Islami në ato kohëra shante sistemin hapurazi në kafene, në grupime dhe ambiente të ndryshme publike, troç s’ia bënte syrri tërc. Madje, një ndodhi të tillë e vërteton me dokumenta dhe kujto.al. Në vitin 1956 në repartin 307 ishin më pak se 600 të burgosur. Në vitin 1956 raportohej se i dënuari politik Islam Seferi “me tendencë zogist”, ishte shprehur: “Unë jam zogist dhe deri në fund do të punoj për Zogun se tek ai kam shpresë jete”. (kujto.al)

Kush ishte ky danoç (burrë trim) Tirone? 
Falenderoj të bijën, miken time, Anila Seferi për bisedat e gjata dhe të vërteta.

Islam Seferi lindi në vitin 1916 në një familje qytetare tiranase. Babai i tij, Ali Seferi, njihej gjërësisht në rrethin e Tiranës. Aliu kishte mbaruar shkollën për Ekonomik në Stamboll. Ishte pikërisht ai, i cili mbante financat e shumë tregtarëve të njohur të Tiranës. Historikisht familja Seferi ishte marrë me tregtinë e lëkurës, ndër të tjera fakt interesant ishte dhe tregtia e majave prej floriri të stilografëve cilësorë. Islami lindi në një familje me mirqënie dhe nën udhëzimet e një babai intelektual. Prandaj dhe Aliu do ta dërgonte të birin Islamin me paratë e veta në një nga universitetet më në zë. Islam Seferi u shkollua dhe diplomua për Shkenca Politike në Universitetin e Bolonjës në Itali. Me rikthimin në atdhe ai shfaqi intelektualizmë sesi një shoqëri civile mund të shkonte përpara nën zbatimin e një demokracie të lirë. Atë demokraci siç duket Islami e shikonte tek Monarkia Zogiste me të drejta palamentare. Ai iu bashkua biznesit familjarë dhe mori në frena drejtimin e tregtisë në mënyrë më moderne. Gjithashtu ishte anëtarë i Legalitetit. Nuk arriti ta shijonte dot atë jetë sepse gjithçka do të rrokullisej në vitin 1944 me ardhjen e komunistëve në pushtet.

Dy herë burgime dhe një vizatim.
Citoj nga studiuesi Kastriot Dervishi: “Islam Seferi u arrestua më 16.11.1944, një ditë përpara se komunistët të vendosnin pushtetin zyrtarisht në Tiranë. Përpara komisionit të “krimeve”, Islam Seferi pohonte se ishte tregtar dhe se ushtronte këtë zanat duke u marrë edhe me riparime penash stenografike. Në Legalitet kishte marrë pjesë. Në procesin e nisur në 30.5.1945 në Gjykatën Ushtarake të Krahinës Ushtarake të Korpusit I me kryetar nënkolonel Bilbil Klosin, me anëtarë Ismail Çaushin dhe Argjir Lipivanin, me praninë e prokurorit major Gjon Banushi, Islam Seferi u akuzua se kishte qenë një simpatizant i thjeshtë i Legalitetit dhe shpërndarës i organit të saj, gazetës “Atdheu”. I pandehuri megjithëse dilte në gjyq, prapë nuk e mohonte se Zogun e donte, ndërsa Abaz Kupin nuk e njihte (d.m.th. nuk kishte shoqëri). Si “armik i popullit” u dënua më 12.5.1945 me 20 vjet burg e konfiskimin e pasurisë. Nga burgimi i parë u lirua në vitin 1956.” Nga 20 vite kreu 12 vite burgim. Hyri në burg kur qe 28 vjeçarë.

Mbas daljes nga burgu në moshën 40 vjeçare, i konsideruar i madh për kohën, mësëfundi arriti të martohej e të krijonte familje. Kjo qetësi dhe lumturi familjare nga ku u gëzua me një vajzë dhe një djalë, por nuk zgjati shumë. Mbas 7 viteve që kishte dalë nga burgu do të arrestohej sërisht. Fëminë e tretë, Anila Seferin, e zuri në burg në ato vizita të rralla e plot mall më bashkshorten. Një tjetër ndodhi e rrallë nga jeta e tij. Nadire Bardhoshi, e shoqja e Islamit, ishte një grua kurajoze, i ndejti besnike bashkshortit deri në fund. 22 vite pa të, por ajo nuk rreshti duke besuar tek ai. Ishte rritur me frymën perendimore dhe besimit tek liria. Ajo ishte e bija e Rexhep Bardhoshit, një familje qytetare tiranase e nderuar. Rexhepi, një filo amerikan, u kishte dhënë truallin e tij Legatës Amerikanë për 99 vite. Madje, Anila bashk me familjen Bardhoshi sivjet do të fillojnë bisedimet me Ambasadën Amerikane për të formuluar një kontratë të re.

“Më 21.12.1963, në ditën e përkujtimit të lindjes së Stalinit, Islam Seferi, asokohe 47 vjeç, akuzohej për agjitacion e propagandë kundër pushtetit popullor. Islam Seferi akuzohej se qysh gjatë luftës kishte qenë me ndjenja zogiste. Hetuesi Pandeli Përmeti me miratimin e prokurorit, akuzonte se i pandehuri kishte folur mirë për regjimin e kaluar të Zogut. Pas prishjes së marrëdhënieve të Shqipërisë me Bashkimin Sovjetik, i pandehuri kishte shpresuar se vendi do kalonte nën një regjim të ri perëndimor, gjë që e kishte shprehur para dëshmitarëve të shumtë. Me vendimin nr.10, datë 7.4.1964 Gjykata e Qarkut Tiranë e deklaroi fajtor dhe e dënoi me 10 vjet burgim. U lirua nga burgu më 10.8.1973.” (Kastriot Dervishi). Shkuan 22 vite në burg vetëm e vetëm se komunistët pushtues nuk besonin tek e drejta fjalës, tek liria mendimit, edhe tek jeta e paqtë.

Siç shikohet nga dëshmitë e vërtetuara tironasi, Islam Seferi, ishte vërtetë i patundur. Ai ende kujtohet nga qytetarët e hershëm tiranas si një shkëmb graniti, sepse asnjëherë nuk bëri kompromise me çka ai besonte se ishte e drejta. Një fakt tjetër mjaft interesant për këtë figurë është dhe vizatimi vetë-portret, që ai e ka kryer me laps dhe aq mrekullisht kur gjendej në hetuesi. Siç thotë vajza e tij “Babai e vizatoi veten pas hetuesisë, ndërsa hekurat në vizatim ia shtoi vizatimit kur qe në burg”. Ky vetë-portret u nxorr nga Kastriot Dervishi në dosjen arkivore mbi Islamin dhe u botua në gazetën 55news.al Është mbase rasti i vetëm që dimë deri më sot, që një i dënuar politik të ketë finalizuar në mënyrë sa ironike dhe të trishtë vuajtiet e tija. Mbi vizatim ai shkruan “Një kujtim të vogël me zemër familjes.” Duke menduar s’e mbase nuk do t’i shihte më. Trishtimi i duket qartë dhe në vizatim. Familjen e tij të brishtë dhe fëmitë mjaft të vegjël, të cilëve nuk ia gëzoi dot fëmirinë. Imagjinoni mos ta kishin burgosur këtë intelektual më e pakta do t’qe bërë një piktor mjaft i njohur sepse talenti tij shihet qartë në vizatimin më posht. Por jo, kriminelët e bënë që të vdiste në një gjendje ekonomike mjaft të rënduar. I morën vitet më të bukura. Mbi të gjitha ia prenë rrugën e suksesit ku ishte nisur për të shkuar.

Vizatimi i të burgosurit në burgun nr.5 të Tiranës në vitin 1945.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: